داراى وحدت است ، مانند وجود و صفات حقيقى آن ، چون صفات وجود عين وجود است در خارج پس تعددى در خارج ندارند تا اين كه بعضى علت بعض ديگر شوند تعدد و تكثر آنها فقط به حسب مفهوم است و چون آن مفاهيم منتزع از مصداق واحدند از اين رو با يك‌ديگر متلازم هستند ، به اين معنا كه در مصداق از يكديگر جدا نيستند مانند آن كه به اصالت وجود استدلال مىشود بر اين‌كه عليت و معلوليت فقط در وجود است نه ماهيت . از اين رو گفته مىشود عليت و معلوليت در اصيل است و اصيل همان وجود است پس عليت و معلوليت در وجود است يا استدلال مىشود به اين‌كه واجب تعالى حقيقت ثابت است بذاته بر اين‌كه او واجب است لذاته .